Online….

Gisteravond zat Lotje al vol verwachting naar de laptop te staren. Wie logt er dit keer in? Bij wie mogen we vanavond even meekijken?

Eén voor één wordt er ingelogd. Met sommige heb ik nog even een praatje, een ander geeft aan nog gauw even de afwas weg te moeten werken. De meeste nestelen zichzelf al vast in hun “Yin-nest”. Of rommelen nog wat met de muziek. Voordat de les begint en iedereen ingelogd is heb ik allemaal kleine schermpjes. Hier zie ik dan mijn gezellige yogi’s en yogini’s in beeld. Soms een heel gezin die mij zichtbaar hebben gemaakt op de breedbeeld tv. Allemaal op hun eigen zelf ingerichte knusse plekje. Te midden van kussens, dekentjes en warme sokken. Het is erg fijn om op deze manier toch even contact te hebben. Als de les begint plug ik mijn microfoon in en kan ik niemand meer horen. Ik concentreer mij op de les. Regelmatig kijk ik op het scherm, maar de meeste deelnemers zijn niet meer zichtbaar. Het is te donker of ze liggen uit beeld. Op dit soort momenten vind ik het soms lastig om niet te kunnen zien wat er gebeurt, maar ik vertrouw erop dat het oké is.

Als ik aan het eind van de les de Tingsha’s 3x laat klingelen verschijnen alle deelnemers weer één voor één in beeld en ben ik dankbaar voor hun aanwezigheid. Als na de les vervolgens één voor één weer iedereen afscheid neemt en uit beeld verdwijnt, maak ik zachtjes die ene wakker die lekker in slaap is gevallen. Het is oké, blijkbaar was dit wat je nodig had. Fijne avond, graag tot volgende week!

Hoe fijn is het dat die volgende week één voor één weer mijn beeldscherm gevuld wordt met kleine schermpjes.

Namaste

Live like someone left the gate open!

De klok is weer een uur vooruit, de lenteperiode is gestart. De zon schijnt, lammetjes in de wei, bloemen verschijnen. Dat zijn zo van die momentjes waar je blij van wordt. Energie begint weer te bruisen, de natuur staat op ontploffen. Het de tijd van het element Hout; de tijd van groei, flexibiliteit en ontwikkeling. Ook bij ons mensen is het de periode om de energie van Hout te benutten. In de winter hebben we ons mogen voeden met de rust van Water die heeft gezorgd voor innerlijke kracht. Hout symboliseert een fase van nieuwe, onstuimige groei. Van creativiteit, van losbreken, van zelfstandigheid. Hout is de impuls tot beweging en flexibiliteit. Zet je ondernemingszin en creativiteit in. Ervaar de moed en kracht om plannen uit te werken, ondanks eventuele tegenslag. Een goed gevoel van humor hoort hier ook bij. Maar blijf weg bij stress, deze blokkeren je energie. Hout is erg gevoelig voor stress…..Kom dan weer een moment terug bij de rust en laat je voeden door Water. Even een moment voor jezelf.

Inlevingsvermogen

“Ik snap dat wel, dat heb ik ook eens meegemaakt!” Is dat zo? En zit de ander vervolgens te wachten op jouw oordeel of ongevraagd advies?

Probeer het eens met inlevingsvermogen. Een ander woord voor sensitiviteit. Het vermogen om rekening te kunnen houden met gevoelens van anderen. Daadwerkelijk te kunnen luisteren, zonder oordeel.

Helaas blijkt dat moeilijker dan we misschien zouden willen. We zijn namelijk in de praktijk meer met ons zelf bezig dan met anderen. We gaan dan ook 7 x 24 uur met onszelf om en  vormen aan de lopende band gedachten, ideeën en oordelen. Daarnaast gaat ons denken 2 tot 3 keer sneller dan dat we praten. Invullen voor de ander gaat dus sneller dan dat we daar meestal grip op hebben.

Inleven in een ander gaat niet zo maar, je moet je focussen om bewust na te denken. Even niet op jezelf, maar volledig op de ander. Kijken en luisteren zonder oordeel. Met volledige aandacht bij de ander.

Inlevingsvermogen geeft vertrouwen. Vertrouwen is één van de belangrijke succesfactoren voor effectieve communicatie.

Inlevingsvermogen, de deugd van deze week.

Snowga!

De koude nacht heeft de bomen een mooi laagje rijp gegeven. De winterwereld lag er vanmorgen weer prachtig bij. Pittig koud, zonnetje op het gezicht, handschoenen testen in de sneeuw. Enthousiaste deelnemers. In één woord: heerlijk!

Dankbaarheid

Wat was het mooi gisteren in het bos! En nog steeds. Alles bedekt met een prachtige laag sneeuw. Tuurlijk zitten er ook weer nadelen aan deze winterdagen. Kop op, houdt het glas half vol! (Glühwein, chocolademelk, koffie, thee, whatever!)

Dankbaarheid, de deugd van deze week.

Optimisme.

Vrijdagochtend, 9 uur, het regent en het is 6 graden buiten. Het is grijs, nat en grauw. Ik rijd in mijn auto naar de verzamelplek voor de OutdoorYoga. Ik ga weer met 2 deelnemers het bos in. Meer mensen mag ik door de Corona-beperkingen niet meenemen.

Vrijwel tegelijk met één van de deelnemers kom ik aan op de plek die we afgesproken hebben. Ze is op de fiets, volledig in regenpak gehuld. Ik weet dat ze zeker een half uur heeft moeten fietsen om hier te komen. Ze grijnst. “Wat een heerlijk weer!” roept ze optimistisch.

Even later lopen we met ons drieën het bos in. De regen van de laatste weken heeft op verschillende plekken de bospaden veranderd in kleine rivieren en er liggen grote plassen. We lopen over het smalle bospad naar de heide.

Op de vlakte waait het stevig. We rechten onze rug en laten de wind en regen in ons gezicht waaien. Tijd voor een paar balansoefeningen in weer en wind. We vinden een extra uitdaging bij het doen van deze oefening op een omgevallen boom. We ervaren wat deze extra uitdaging doet in ons lijf en voelen of deze optie wel of niet goed voor ons is op dit moment. Niets moet.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is regenbubbels.jpg

We combineren steeds meer verschillende balanshoudingen. Aan het eind van de les hebben we een prachtige krachtige flow samengesteld.

We lopen terug over het pad waar we begonnen zijn. Zien hoe de regendruppels mooie luchtbubbels maakt in de plassen.

Als we bijna aan het eind van het pad zijn stoppen we en schenk ik de warme thee in. We ploffen in het natte gras op een plastic zak of regenbroek; wat maakt het uit. We worden wel weer droog. Ik kijk om me heen en zie twee paar glunderende ogen en rode wangen.  “Het was weer heerlijk……”

Mildheid

Het enige verschil tussen een bloem en onkruid is het oordeel.

Het leven is een feestje?
Het valt niet altijd mee om mens te zijn, geconfronteerd te worden met onzekerheden in een snel veranderende en onvoorspelbare wereld.
Wanneer we de nadruk leggen op angst en onvrede zullen deze gevoelens alleen maar groter worden.
Probeer het eens om wat mildheid in te zetten en hang af en toe een slinger op.
Vul je eigen beker en laat het overvloeien naar anderen.

Eerbied

EERBIED, de deugd van deze week. Vaak samen gebruikt met respect.

Na een yogales bied ik altijd de mogelijkheid om af te sluiten met het “NAMASTE”. We plaatsen dan de handpalmen tegen elkaar voor het hart, in gebedshouding. Buigen iets het hoofd naar beneden en zeggen wel of niet hardop “Namaste”.

Maar wat betekent Namasté nou eigenlijk? Letterlijk vertaalt vanuit het Sankriet betekent “Namas” “buig” en “” betekent “voor jou”. Vrij vertaald krijg je dan “buigen voor de ander die groet”. Een manier om elkaar te groeten.

In de westerse wereld wordt deze groet ook wel gebruikt, zonder dat je hier een religieus beeld aan hoeft te koppelen. Verwar het niet met onderdanigheid. Beide personen zijn gelijkwaardig, ieder met zijn eigen kwaliteiten.

Je toont op deze manier eerbied en respect voor elkaar. Normen en waarden zijn hierbij heel belangrijk. Wederzijdse acceptatie en waardering speelt een grote rol.

Het is je eigen keuze om Namasté te gebruiken. Soms maak je alleen het gebaar. Dat is aan jou. Het gebruik Namasté is zeker niet verplicht. Als je je er niet goed bij voelt en je doet het wel, dan zal het niet meer zijn dan een leeg gebaar.

Maar als je je eerbied en respect daadwerkelijk voelt, dan kan het een mooie manier zijn om te laten weten dat je de ander waardeert en respecteert.

Namasté

Kwetsbaarheid

Kwetsbaarheid, de deugd van deze week. Ik zit al een paar dagen te broeden op deze deugd. Ik kom er niet goed uit. Zeker na de persconferentie van gisteravond. Wat zal deze verlenging van de Lockdown ons gaan brengen? Als ik de kaart lees zie ik echt wel de kracht van kwetsbaarheid. Hoe kwetsbaarheid je sterker kan maken. Maar tegelijkertijd zie ik ook steeds “de kwetsbaren” van deze tijd. Degene die bedoeld worden als er gezegd wordt dat we “onze kwetsbaren in de maatschappij moeten beschermen”. Maar wie zijn dat precies? Zijn we niet allen kwetsbaar en hebben we niet allemaal behoefte aan een gevoel van opluchting en verbondenheid? Op welke manier kan ik kwetsbaarheid inzetten in deze kwetsbare tijd? Mijn hoofd maakt overuren.